Weekje Frankrijk

In het voorjaar ben ik met een aantal foto-vrienden naar La Brenne geweest. Het is een plek waar we al vele jaren komen (zie onder meer hier). De uitvalsbasis is een oude boerderij met oude schuren, hooilanden en een klein privé étang (meertje). Er is op het terrein zoveel te beleven dat we het terrein bijna niet af komen. Het voordeel van zo'n 'eigen' plekje is dat je lekker je gang kunt gaan en dat je de situatie goed kent.

Zoals overal ben je steeds overgeleverd aan de elementen. Ook daar bleek het voorjaar koud en nat te zijn geweest. Alles was later dan gebruikelijk en de eerste nachten tipten nog aan het vriespunt. We hebben het over eind mei! Ik ben alle ochtenden voor zonsopkomst opgestaan. Soms was een snelle blik naar buiten genoeg om weer snel terug in de slaapzak te kruipen. Slechts twee ochtenden waren helder. Die heb ik dan ook optimaal benut. De eerste ben ik een van de hooilanden ingedoken in een poging orchideeën te fotograferen met dauw in mooi licht. Maar ook een eenvoudig onderwerp als gewoon gras kan in mooi licht prachtige beelden opleveren. De tweede ochtend heb ik me toegelegd op libellen. Ik heb dit keer bewust geen beeldvullende foto's gemaakt maar details. Ik heb vooral ook geprobeerd meer omgeving in het beeld te betrekken.

Op bewolkte dagen heb ik me nog verder op de orchideeën gestort en geprobeerd minder standaard plaatjes te maken door bijvoorbeeld met veel onscherpte te werken. Overal op het terrein lopen muurhagedissen rond. In al die jaren heb ik er niet één gefotografeerd. Dat moest er nu maar eens van komen. Nadat het 's middags een keer flink had geregend kwamen de kikkers tevoorschijn. Ik kon een springkikker heel mooi fotograferen in de ondiepe regenplasjes die waren ontstaan. Ook zijn we een paar keer naar vogelkijkhutten geweest. Hier heb ik niet veel mee, omdat je een vast standpunt hebt. Het is te hoog en meestal te ver weg. Maar we hadden geluk, want een purperreiger kwam heel dicht bij. Toch een buitenkansje.

Het meest tijdrovende project waren de muskusratten. In het étang bleken op de eerste dag al muskusratten te zitten. Dat is best uitzonderlijk, want in Frankrijk zijn het doorgaans beverratten die je ziet. Muskusratten zijn veel kleiner en daarmee een stuk lastiger te fotograferen. In de avonden ben ik regelmatig een paar uur in het water gaan zitten (letterlijk). Meestal kwamen ze te laat naar buiten en was het licht weg. Soms kon ik ze wel betrappen, maar was het simpelweg te ver weg. Toen kon ik wel mooi hun gedrag observeren (eten, nestmateriaal verzamelen enz), zodat ik de keer daarop een betere plek kon opzoeken. In totaal heb ik zes keer een paar uur zitten posten. Pas op de allerlaatste avond lukte het om ze te 'vangen' in het licht dat ik voor ogen had. Toch de moeite waard.