Zeehonden Donna Nook

Afgelopen weekend ben ik met een aantal vrienden naar de bekende zeehondenkolonie van Donna Nook in Engeland geweest. Na wat opstartproblemen, zoals het arriveren in de verkeerde haven en een incheckmisverstand die door het hoofdkantoor moest worden opgelost, vertrokken we dan eindelijk. Het was de nacht waarin de eerste najaarsstorm over het land raasde. Leuk vooruitzicht voor een overtocht, maar gelukkig viel het mee.
De zeehonden zelf maakten alles goed. Het weer werkte uitstekend mee met mooi ochtend- en avondlicht en wind die voor een laagje stuifzand zorgde. Wat een geweldige ervaring om tussen die beesten te liggen en hun activiteiten te volgen en te fotograferen. Alles bij elkaar zijn er zo’n 3000 grijze zeehonden aanwezig en een enkele gewone zeehond. Ik pastte me aan door de hele tijd plat op m’n buik te blijven liggen en heel langzaam rond te tijgeren. Dat werkte zo goed dat de dieren mij zelf kwamen benaderen, soms tot op 2 meter afstand. Best indrukwekkend als zo’n mannetje van 300 kg naast je komt liggen. Wat een stank komt er uit die bek! Pups die alleen lagen heb ik niet benaderd. Alleen een enkeling die vergezeld was van zijn moeder die mij duidelijk accepteerde. Een moeder die op een paar meter afstand van mij haar jong begint te zogen getuigt toch van vertrouwen.

Er is echter een keerzijde. Juist om de reden dat de dieren relatief makkelijk zijn te benaderen is Donna Nook mateloos populair geworden bij toeristen en fotografen. Vanzelfsprekend heeft dat tot verstoring geleid. Veel mensen hadden geen idee waar ze mee bezig waren en liepen rechtop door de kolonie met alle gevolgen van dien.
Het is goed om te vertellen dat er twee manieren zijn om de kolonie te bekijken. De eerste is vanaf een pad langs de duinen, de andere is op het strand zelf. Langs het pad bevindt zich de eigenlijke kraamkolonie, waar in november honderden jongen worden geboren. De pups liggen soms letterlijk tegen het raster aan en laten zich uitstekend bekijken. Voor de gemiddelde toeschouwer die vooral de witte pups wil zien is dit meer dan de moeite waard. Op het strand zijn relatief weinig jonge pups aanwezig. De reden voor fotografen om het strand op te gaan ligt in de mogelijkheid voor lage standpunten en de actie van vechtende mannetjes die zich in de branding afspeelt. Dit laatste is echter nog spectaculairder in de paartijd in januari.Vanaf oktober 2010 voert de beheerder van de kolonie (Lincolnshire Wildlife Trust) een scherp beleid om mensen te ontmoedigen het strand op te gaan. Als belangrijkste argument wordt verhoogde sterfte van pups door verstoring aangevoerd. Dit beleid lijkt te werken. Het pad langs de duinen is gewoon voor alle publiek toegankelijk.Helaas waren wij hier niet van op de hoogte toen we de trip in de zomer boekten, anders waren we niet, of op z’n minst buiten de kraamperiode gegaan. Met mijn huidige kennis zou ik iedereen (inclusief mezelf) dan ook willen afraden om de kolonie op het strand te bezoeken (vooral in november en december), zeker nu de situatie zo gevoelig ligt. Mogelijk verandert de situatie op termijn of blijkt dat buiten deze periode de aanwezigheid van mensen minder verstorend werkt. De tijd zal het leren.